Je bent een draak van een kind geworden”, zei de juf. Ik voelde me gekwetst. De hele klas keek naar mij en ik schaamde me diep voor mijn “draak van een kind zijn.” Dit was waarschijnlijk ook haar bedoeling geweest. Ik was altijd een van haar favoriete leerlingen. Het lievelingetje van de juf. En zij was ook mijn lievelingsjuf. Ik zag er op dat moment knap en aandoenlijk uit, was goed in taal en rekenen, het het houden van spreekbeurten en had veel vriendjes en vriendinnetjes.

Ik voelde me erg verdrietig. Niet alleen om datgene wat de juf tegen me had gezegd, maar vooral ook om dat wat er in de afgelopen maanden in mijn leven was gebeurd. Nu was alles anders dan eerst het geval was geweest. Misschien had ze wel gelijk en was ik een draak van een kind geworden. Ik zat al een tijdje niet zo lekker in mijn vel. Ik zag er na het coma-ongeluk en de hersenbloeding uit als een klein monster en mensen keken naar me op straat en lachten me uit of keken geschokt en met afkeer als ze me kenden van daarvoor.

Ik schaamde me erg voor mijn half kale hoofd en de blauwe plekken die ik had in mijn witte, magere gezicht. Ook mijn motoriek was niet meer wat het was geweest en ik liep een beetje houterig. Meedoen met de sportlessen mocht ik nog niet en ik zat dus steeds langs de kant.

Pas veel later realiseerde ik me dat het gemeen was om mij daar ten overstaande van de gehele klas nog eens duidelijk van bewust te maken. Als ze me inderdaad een draak van een foto blog saskia troy nov 2016kind vond, had ze dit niet perse hoeven zeggen waar de gehele klas bijstond. Ze had me ook apart kunnen nemen om hier met me over te praten. Jaren later begreep ik pas dat dit was wat je als juf van de basisschool hoort te doen. Kinderen de kansen te geven om te groeien als persoon en te leren van de fouten die ze maken. Met deze vernietigende opmerking kon ik verder niet zoveel, omdat het onmogelijk was om dit om te zetten in iets constructiefs.

Ik had gehoopt dat deze juf, die eerst mijn lievelingsjuf was, mijn verdriet, angst, pijn en gevecht om te overleven zou hebben gezien. Ik had op dit moment een grote kans op epileptische aanvallen waarvoor ik ook medicijnen had en leefde eigenlijk in grote angst. Ook had ik in het ziekenhuis kortstondig geheugenverlies, waardoor ik in de weken daarna heel hard heb moeten werken om alles weer op te pakken.

Toen ik voor het eerst merkte dat mijn fijne motoriek niet meer zo goed was als eerst, begon de handenarbeidjuf tegen me te schelden. Ook kreeg ik voor het eerst een onvoldoende op mijn rapport en deze was voor handenarbeid. Ik wist dat er iets met me aan de hand was waardoor ik dit niet meer kon, maar ik wist niet meer precies wat. Niemand was op het idee gekomen dat mijn motoriek was aangetast door het coma-ongeluk.

Omdat ik wist dat ik nog steeds wel goed was in het organiseren van dingen, gaf ik een groot Thriller feest waar tachtig kinderen kwamen en er veel schedels, bloed en afgezaagde hoofden te zien waren op de trappen van ons oude huis. Tot laat dansten we op Michael Jackson en keken we naar Nightmare on Elmstreet van Freddy Krueger.

Het geven van dit feest had wel een serieuze ondertoon, want ik worstelde steeds met de vraag of het niet eigenlijk de bedoeling was geweest dat ik dood had moeten zijn. Met mijn nieuwe uiterlijk voelde ik me een van de zombies uit de clip Thriller van Michael Jackson. Eindeloos keek ik naar de dansers en probeerde de choreografie te imiteren, wat resulteerde in een dans met drie jongens en twee meisjes voor de schoolmusical.

Ik had gehoopt dat deze juf, die ik daarvoor erg goed vertrouwde, me kon helpen met de meer existentiële, filosofische vragen die ik had. Ik was echter nog slechts een schaduw van wie ik daarvoor was en dat bleek voor haar niet goed genoeg te zijn. Zij zag alleen de oppervlakte van de dingen en niet de diepgang van het leven met zijn vele turbulente wendingen en onverwachte quantum sprongen. Een gemiste kans voor haar om iets te leren over alle kinderen die last hebben van trauma, verdriet, pijn, angst en hoe daar mee om te gaan.

Veel later realiseerde ik me hoe zij het publiekelijk voor schut zetten van kwetsbare, van de norm afwijkende kinderen gebruikte als een middel om de andere kinderen angst in te boezemen en te intimideren. Zo was er nog een andere jongen die ze graag publiekelijk roemde om weinige discipline, luiheid, domheid en slechte uiterlijk. Ik kwam hem een tijdje geleden tegen en toen bleek hij tot mijn grote verbazing theoretische natuurkunde te geven op de universiteit. Echt veel oog voor talent heeft ze dus niet gehad. Misschien wel het meest talentvolle brein van de klas heeft ze jarenlang belachelijk gemaakt.

Het is jammer dat deze juf die ooit mijn favoriete juf was, maar dat niet is gebleven toen bleek dat zij iemand anders was dan ik dacht in moeilijke tijden. Dat zij niet zelf eerst haar eigen trauma’s heeft opgelost, alvorens leerkracht te worden. Ik ben steeds sterker geworden en heb hard moeten werken voor mijn gezondheid, maar wordt nog steeds elke dag slagkrachtiger en sterker. Door de pesterijen begrijp ik beter wat het is om buitengesloten, onderuit gehaald te worden en welke pijn dit voor anderen op kan leveren. Zij zal echter waarschijnlijk nooit in staat zijn om over haar eigen schaduw heen te springen.

Onderwijs is de basis voor een waardevol leven waarin voldoening en tevredenheid kan worden gevonden. Goed onderwijs kan een individu op het juiste pad zetten naar persoonlijke ontwikkeling, economische veiligheid en het leveren van een maatschappelijke bijdrage. Het zijn van een leerkracht is een roeping en het geven van onderwijs gebaseerd op waarden als mededogen, tolerantie, respect, compassie voor anderen en creatieve ruimte, kan voor kinderen een positieve bijdrage leveren voor het leven. De leerkracht zou daarin in plaats van kinderen voor het leven te breken een rolmodel moeten zijn.

Saskia

Saskia Troy is VN Ambassadeur voor het Verdrag voor de Rechten van Mensen met een Beperking. Zij schrijft blogs en artikelen voor onder andere PESTEN op School, De Hersenstichting, Children of the Earth (NGO van de Verenigde Naties) en Global Education Magazine (UNHR en UNESCO)